API مدل‌های Anthropic Claude

تفاوتی که در کار روزمره بیشتر از همه به چشم می‌آید، پیروی از دستور است. وقتی می‌گویی «فقط جدول برگردان، هیچ توضیحی ننویس»، مدلی که یک جملهٔ مقدمه اضافه می‌کند، پردازش خودکار خروجی را می‌شکند. برای سامانه‌ای که خروجی را مستقیم مصرف می‌کند، این از هر معیار دیگری مهم‌تر است.

سه لایه، با مرز روشن

Opus گران‌ترین است و فقط جایی ارزش دارد که پاسخ اشتباه هزینه‌ای بیشتر از خود فراخوان داشته باشد: تحلیل حقوقی، بازبینی معماری، پیداکردن ایراد در استدلالی که به‌ظاهر درست است.

Sonnet نقطهٔ تعادل است و برای بیشتر کارها همین کافی است: سند بلند، خروجی ساختاریافته، بازنویسی با لحن برند.

Haiku برای حجم بالا و کار سبک است، جایی که تأخیر و هزینه مهم‌تر از ظرافت‌اند.

🔴 max_tokens را روی مدل گران حتماً بفرست

پیش از هر فراخوان، سقف هزینه از موجودی‌ات رزرو می‌شود و آن سقف از max_tokens حساب می‌شود. اگر نفرستی، سقف کامل مدل فرض می‌شود، و برای پرسشی که پاسخش صد کلمه است مبلغی چند ده برابرِ هزینهٔ واقعی قفل می‌ماند. مبلغ اضافه بلافاصله برمی‌گردد و چیزی از دست نمی‌رود، ولی در همان چند ثانیه فراخوان‌های موازی‌ات ممکن است «موجودی کافی نیست» بگیرند.

سند بلند، یکجا و نه تکه‌تکه

اگر ده سؤال از یک سند داری، ده بار کل سند را نفرست؛ یک بار بفرست و هر ده سؤال را در همان یک فراخوان بپرس. هر فراخوان تازه یعنی کل سند دوباره شمرده می‌شود.